92. Kochanek

Rene Magritte ,,Kochankowie"

Kochanek

Lubię tak sobie poleżeć

W objęciach.

Zamknąć znowu oczy.

No i sobie pomarzyć

Jak życie

Gdzieś tam się toczy.

Jak mogłoby być miło

Ukryć tę chwilę

W wieczności.

W realiach, a nie w marzeniach

Chcę poczuć

Tę chwilę czułości.

Granica prawdy, a fałszu

Rozdziera mój umysł

Na części.

Ale gdy mnie dotykasz...

W umyśle

Wszystko się kręci.

Chcę Ci powiedzieć prawdę.

Decyzja

Ciągle gdzieś zwleka.

Czas też mnie nie lubi.

Za szybko.

Wciąż mi ucieka.

Lecz nagle otwieram oczy

I widzę.

Twe nikłe spojrzenie.

I usta cicho szepczące

Te słówka,

Imion zdrobnienie.

I dotyk Twojej dłoni

Złożony

Na mym poliku...

Lecz zniknie ta chwila na zawsze,

A marzę wciąż o niej.

Bez liku.

J.M.

91. Topielec

Zacny wiersz o jakże pozytywnym tytule i treści :) .. taa.... raczej nie ;)

Topielec

Pod grubą taflą szklanego jeziora,

Odbicie lustrzane rozchodzi się w fali,

A tam w głębinach ktoś imię me woła.

I krzyczy, że kona w tej czarnej otchłani.

I krzyczy, zawodzi tym głosem stłumionym,

Otarty o krańce swojego żywota.

Tym wzrokiem przez głębię już dawno przyćmionym

Z ostatkiem nadziei- niczym ze złota.

I patrzy w me oczy zmęczone od łkania

Za niewiadomą ciągle nieznaną,

Która została na prędko zabrana...

A oczy niewinnie wciąż za nią łkają.

I łkają wciąż we dnie. I łkają wciąż w nocy.

Pełne nadziei straconej przed czasem,

Oczekujące szczerej pomocy,

A nie ukrytej gdzieś za obrazem.

Pod grubą taflą szklanego jeziora,

Odbicie lustrzane rozchodzi się w fali,

Tam pływa topielec, który ów skonał

Lecz wiara jego wciąż jest ze stali.

J.M.

90. Ta melodia gra we mnie...

Coś udało mi się wyskrobać... na oglądałam się za dużo filmów ostatnio i próbowałam coś z tego wycisnąć ale oj no nie wiem ....

Daj mi swój uśmiech złożony z tych nut,

które wciąż grały na drodze do szczęścia.

Bym w chwili wytchnienia poczuć go mógł.

Nawet w tej chwili wiecznego odejścia.

Twe oczy nie kłamią. mówią mi wszystko,

a los ci dopomógł w spełnieniu marzenia,

wyparciu momentów gdy byliśmy blisko

oraz na nowo tu zaistnienia.

O mnie się nie martw. Gram nową melodie,

nową prowadzę grę światło cienia.

Znowu popełnię muzycznie tu zbrodnie,

lecz w moim życiu nic się nie zmienia.

Zbłąkany jak palec snuty w ciemności

i wale wciąż pięścią po tych klawiszach,

które dotknięte nutą bliskości...

lecz teraz zapadła ponętna cisza.

I cicho jak myszka snuje się w cieniu,

bo nie chce obudzić ukrytych gdzieś marzeń,

które utknęły tam w zapomnieniu

i powstrzymały niewinny ciąg zdarzeń.

J.M.