104. Wiem to

Wiem to
Ja zapominam o chwili 
A myśli błądzą 
Po wzgórzach 
I dolinach pustyni
Bo się zgubiły.

Ale powiedz mi że
To tylko defekt
Drobna skaza 
Lekka rysa na szkle.

J.M.

103. Duch

Duch

O zbłąkany i przez wiatry

wspominany Duchu,

Ty co w życiu swym nieszczęsnym

nie miałeś posłuchu,

Ty co nawet i po śmierci

szukasz ukojenia,

By oczyścić swoją duszę

czekając zbawienia.

Ty przez ciernie ten swój żywot

ciągniesz niestrudzony

I wytrwale brniesz do przodu

nie słysząc odmowy.

Ale prawdę jakąś chowasz

ostrożnie i skrycie

O tym jaką męką było

przed grobowe życie.

J.M.

102. Piękno

Lekka przerwa była, ale coś się stworzyło ;) Kolejny wiersz pisany pod obraz. Trzeba było troszkę odpocząć od pisania chyba. Będę trochę rzadziej wrzucać notki.

Piękno

Beksiński

Kiedyś, kiedyś

Dawno temu …

Zanim słońce pękło.

Tu na ziemi się roztaczał

Blask i wieczne Piękno.

Z czasem jednak

Słońce zbladło,

Półmrok je ogarniał

No i Pięknu całe piękno

Zewsząd zaraz zabrał.

Począł od jej pięknych oczu,

Co widziały wszystko.

Ale w tych ułamkach sekund

Blask jej oczu prysnął.

Potem zabrał lewe ucho,

Co słuchało śpiewu,

Lecz zostawił jej to drugie

Od płaczu i gniewu.

Usta zabrał

Pozostawił kilka cienkich szwów,

Aby, gdy już się zabliźnią

Znów je zabrać mógł.

Nosek zniknął. Wraz z ustami.

Każdy pyta po co?

Nie zobaczy, nie poczuje

Gwiazd już ciemną nocą.

W Pięknu piękno się rodziło.

Wydarł je z jej łona.

Nie ma oczu, więc nie płacze,

Lecz wewnętrznie kona.

Nie ma również krzty miłości.

Wraz z sercem wyrwana.

Nie zabliźni się już nigdy

Ta wewnętrzna rana.

Kiedyś, kiedyś

Dawno temu…

Słońce się zrodziło.

A wraz z nim i na tym świecie

Wszystko co się śniło.

Światło dnia i mrok wieczora,

Uśmiech oraz płacz…

Nie ma ust. Nie ma uśmiechu.

Był ostatni raz.

J.M.